Sonuna Kadar

Uzun dostluğumuzun kısa hikayesi bu… Sus ve dinle şimdi beni:

Üstüne basılmamıştı daha kalbimin; Herşeyi heyecanla karşılayan bir çocuktum ben…

Karşına dikilmemişti hayatın saçma istekleri; Heryere ulaşabilen gözlerin vardı senin.

Sıradan insanlar değildik ikimiz de ama o gün aynı sıranın sağındaki sen, solundaki bendim… Şöyle bir baktık birbirimize, aczimize…

Sonra birlikte girdik o kapıdan. Yıllarca kaldık odalarında okul denilen o yerin. Yemek verdiler bize, yedik. Ders verdiler bize, dinlemedik. Üstümüze geldiler, çekilmedik. Üstümüzden geçtiler, değişmedik. Sürtüşmelerde körelmedik, bilendik. Birlikte çıktık yıllar sonra yine aynı kapıdan.

Gülümsemelerimizi burduk, vedalaştık, sağa sola savrulduk, gittik… Gırtlağımı sıkan bir eldin o gün sen. Öl desen ölecektim…

İlk defa o gün baktım sana gerçekten. Ne güzel gözlerin varmış senin. Ne güzel saçların varmış meğer. Ne güzelmişsin sen!

Sonra bulduk yine birbirimizi. Sevdik yine acıyan yerlerimizi… Dostum… Özlemiştim seni…

Bir gün elinden tutup birini getirdin. Seviyorum dedin. Büyük bir parçanı benden alıp ona verdin. Utanmadan benim de  onu sevmemi bekledin. Seni paylaşmamı istedin. Hırçınlaştım. Bu fikri de, onu da, bu yeni seni de sevmedim…  Biten bir dostluğun izlerinin üstünden geçerek adına aşk dediğin birşeyler yaşadın. Sırf bu yüzden, aşk hep kötü bir şey gibi geldi bana. Sonra gittim, istemeye istemeye, ben de aşık oldum birine…

İşte ben o gün, dostluğun aşka evrimleşmesi sırasında, köreldim

Nadir bencilliklerimdendin. İstemeyerek de olsa seni de paylaşmayı öğrendim…

Gidiyorum ben şimdi. Beni görmek istersen, kendinden geçip sola dönünce, orada bir yerde  bulursun beni…

Yumuşacık elleri vardı; Bir de kendini küçümseyen gözleri.

Dalgalı saçları vardı ve biraz da mahçup halleri…

Öyle güzel gülümserdi ki, o uzun gülücüğün çevresine örerdi hikayelerini ve hep rujunun rengiyle ele verirdi içinde bastırdığı herşeyi…

Güzel bir günün ikindisiydi. O gün hayatının en önemli kararını vereceğini bilemezdi.

Şehrin en güzel parkında, yeşilin üstünde, mavinin altında,  şairin aşkının yerine koyuyordu kendini… Kendine yazılmış gibi okuyordu dünyanın en güzel şiirini.

Şiir bitti; Kitabı kapattı.

Şair aşkını kurutuyordu bu kitabın yapraklarında. Ve aşk üstünden yıllar geçse de oradaydı. Ve aşk üstünden yüzlerce göz de geçse oradaydı.

Bakışları tam üstündeki ağacın bir yaprağına kilitlendi. Yaprağın düzensiz hareketleri onu büyüledi. Bir anda esen rüzgarla asla beklenmedik salınımları, durağan tempoda akan hayatını sorgulamasına sebep oldu. Yarınına dair herşeyin kestirilebilir olması onu rahatsız etti. Biraz hayatın içinde savrulmak istedi. Daha kestirilmez bir hayat yaşamak istedi ama hayatın bütün süprizlerine karşı kendini öyle korunaklı bir alana çekmişti ki bu pek mümkün değildi.

Çok büyük hamlelere cesareti yoktu belki ama en azından sevilmeliydi. Bu ana kadar tüm derdi kendi istediği gibi sevilmekti ama bugünden sonra istediği gibi sevilmek için ondan vazgeçebilirdi.

Hiç bu kadar mutlu bir ayrılık kararı vermemişti. Bu sefer o gülümsemesinin etrafına ayrılığı işledi.

Onu görmeye gelen sevgilisi biraz sonra ayrılacaklarını bilse, merhaba derken eminim çok daha uzun öperdi… Öyle mutlu ve öyle kendinden emin görünüyordu ki adam bu karara hiç direnemedi…

Kitap sayfalarında kurutulmuş bir aşk şiiri ve bir yaprakla ne yapılabilirdi ki?

Bir şiir ve bir yaprakla yeni bir hayat dizayn edilebilirdi…

- Kaç kere söyledim sana, kelimelerle oyun oynama diye, dinlemedin!

Öyle çok kızıyorum ki kendime…  Net bir sevgi sözcüğü dökülemedi gitti  dudaklarımdan. Aşka giden yolu hep uzun oldu kalbimin. ‘Seni’ ile ‘seviyorum’ un arasına o kadar çok kelime koydum ki o, bahsi geçen ‘sen’ in  kendisi olduğunu, bense sevdiğimi unuttum. O kadar uzundu ki cümle, seviyoruma varamadan bitti herşey.  Gitti…

Sonra boşlukta, yalnızlığımın orta yerinde, cılız bir ‘seviyorum’ duyuldu. Ne kimi olduğu belli, ne de kime dendiği…

- Yeterince dinledi beni.

- Evet, belki gitmese, o uzun cümlen hiç bitmeyecekti.

- Ne yani ‘iyi ki gitti’ mi?

Yokluğunda, böyle çok konuştum kendimle. Sonra oturdum, bir başıma sevdim onu. Sanki o hala beni seviyormuş gibi, sanki hiç gitmemiş gibi… Uzatmadan, kısa kısa sevdim. İçimdeki, bir türlü eğer vurulamayan, o vahşi sevgiyi evcilleştirdim.

Bütün bunlar, onun karşısına dikileceğim an için yaptığım hazırlıklardı. Sonra bindim o evcilleşmiş sevgimin üstüne; Gittim yanına. Kendimden emindim. Geçen konuşmanın sonuna ekleyemediğim cümleyle başladım söze:

- Seni Seviyorum.

Ben kendimden emindim ama o değildi. Dudaklarında gülümsemeye dönüşmek üzere olan mutluluğunu tekrar içine hapsetti. Mesafeli bir şekilde;

- Ben de seni seviyorum. dedi.

Hala kırgın ama çok özlemiş beni. Öpücüğü söyledi bunu. Merak etmesin dedim; Bu sefer merak etmesin…

O kuralı bozmuyor. Sarhoşluğuma veriyor…