Sonuna Kadar

Bahar çiçekleri topluyorum. Kopardığım her çiçeği önce koklayıp sonra diğer elimde biriktirdiğim demete katıyorum. Her birinin bana verdiği nefes, diğerini kıskandıracak kadar güzel.

Adlarını bilmediğim çiçekleri kokluyorum. İşte bir tane daha, Ağzını musluğa dayayıp su içer gibi burnumu dayayıp içime çekiyorum kokusunu. Nefesim derinleştikçe gözlerim kapanıyor, bedenim hafifliyor…

Kokuya daha iyi yoğunlaşmam için kendini kapatan güzel gözlerim… Gözlerimin bu fedakarlığını hiç unutmayacak bedenim.

Birazcık başım dönüyor. Öyle keyifliyim ki… Daha çok yerim olsa, daha çok koklayabilsem keşke.

İçine çektiğin nefes çiçek kokuyorsa o gün güzel bir gündür diye geçiriyorum aklımdan.

Bugün güzel bir gün…

Boynundan öperken içime çektiğim derin nefeslerdi bunlar.

Teninin sıcaklığında dinlendirilmiş çiçekler… Omuz çukurunda filizlenmiş, kokusu gördüğüm herşeyden güzel; Boynunun kenarında yapraklarını açmış, kokusu duyduğum her sesten güzel…

Bahar çiçekleri kokuyordu. O günden sonra her bahar, çiçekler biraz onun gibi kokar oldu…

- Kaç kere söyledim sana, kelimelerle oyun oynama diye, dinlemedin!

Öyle çok kızıyorum ki kendime…  Net bir sevgi sözcüğü dökülemedi gitti  dudaklarımdan. Aşka giden yolu hep uzun oldu kalbimin. ‘Seni’ ile ‘seviyorum’ un arasına o kadar çok kelime koydum ki o, bahsi geçen ‘sen’ in  kendisi olduğunu, bense sevdiğimi unuttum. O kadar uzundu ki cümle, seviyoruma varamadan bitti herşey.  Gitti…

Sonra boşlukta, yalnızlığımın orta yerinde, cılız bir ‘seviyorum’ duyuldu. Ne kimi olduğu belli, ne de kime dendiği…

- Yeterince dinledi beni.

- Evet, belki gitmese, o uzun cümlen hiç bitmeyecekti.

- Ne yani ‘iyi ki gitti’ mi?

Yokluğunda, böyle çok konuştum kendimle. Sonra oturdum, bir başıma sevdim onu. Sanki o hala beni seviyormuş gibi, sanki hiç gitmemiş gibi… Uzatmadan, kısa kısa sevdim. İçimdeki, bir türlü eğer vurulamayan, o vahşi sevgiyi evcilleştirdim.

Bütün bunlar, onun karşısına dikileceğim an için yaptığım hazırlıklardı. Sonra bindim o evcilleşmiş sevgimin üstüne; Gittim yanına. Kendimden emindim. Geçen konuşmanın sonuna ekleyemediğim cümleyle başladım söze:

- Seni Seviyorum.

Ben kendimden emindim ama o değildi. Dudaklarında gülümsemeye dönüşmek üzere olan mutluluğunu tekrar içine hapsetti. Mesafeli bir şekilde;

- Ben de seni seviyorum. dedi.

Hala kırgın ama çok özlemiş beni. Öpücüğü söyledi bunu. Merak etmesin dedim; Bu sefer merak etmesin…

Dirseklerini masaya dayamış, göğüslerini fazla sıkmadan kucaklamış, omuzlarını öne doğru çıkartmış, başından geçenleri anlatıyor:
“… Onu çok uzun zamandır tanıyorum, bu davranışının hiçbir anlamı yoktu.”

Biraz üşüyor galiba. Ellerini, kazağının kollarının içine çekerek ısıtmaya çalışıyor. Tek omuzunu açıkta bırakan kazağı… Çoktan kapanmış bir yaranın izi var omzunda. Konuşmasının arasında bulduğum boşluklarda, acaba ne zaman nerede kanadı o yara diye geçiriyorum aklımdan. Devam ediyor anlatmaya:
“Söyleyeceklerinin canımı yakacağını bile bile, üstüne gitmeye başladım.”

Dinlerken gözüm sürekli o ize kayıyor. Derin bir kesiğe verilmiş en güzel tepkiye bakıyorum şu an. Onu kesene cevap olarak kabartmış aynı yeri bedeni.
“Başta biraz direndi ama sonra vazgeçti ve anlatmaya karar verdi.”

Acaba bu bilinçli bir tercih mi? Yoksa üşüyen elini ısıtmak için, istemeden verdiği bir taviz mi? Neden diğeri değil de bu omuzu açıkta ki? Duraksamadan, ustalıkla kelimeleri peş peşe diziyor:
“Canım yanacak sanmıştım ama öyle olmadı. Anlattıkları hiç hoşuma gitmedi ama o anın sıcaklığından olsa gerek daha öte birşey de hissettirmedi. Tek başıma eve döndüğümde, önce sonsuz bir yalnızlık sardı içimi. Bunu, serçe parmağımdan başlayan ve sol elimi kaplayan bir üşüme takip etti. O güne kadar bu elim hiç üşümemişti. Çünkü hep onun sıcacık avuçlarının içindeydi.”

Bu, şu anda bile üşüyen eliydi. Hala, kimse ısıtamamıştı o eli. Aynı elden gözlerine giderken, yol üstündeydi yara izi. Hani iyilik ve kötülük meleklerinden bahsedilir ya, tam o meleklerin durduğunu söyledikleri yerdeydi.

Sonra sustu… Hikayeye dolmaya başlayan gözleri devam etti.

Güzelliğinin bir parçası haline dönüştürdüğü yara izi, onun en güzel yeri. Yarasıyla ve yaşadıklarıyla barışık kadının şu anki en büyük derdi ise üşüyen eli…

Sokağın köşesinden döneli birkaç dakika olmuştu. Yetişirim umuduyla koşmaya başladım. Yetişsem ne diyeceğimi bilmiyordum. Nefes nefese köşeyi dönünce, sırtını duvara yaslamış, yere çömelmiş, dizlerine kapanmış, hıçkıra hıçkıra ağlarken buldum onu. Ne yapacağımı bilemedim. Geri adım atıp köşenin diğer kenarına sırtımı dayadım. Aynı onun gibi yere çömeldim. Onun feryat figan ağlayışı değdiği her yeri yırtıyordu. Bense onu dinleyerek sessizce kanadım.

O ağladıkça ben kendimden nefret ettim. Susması için Allaha yalvardım. Susmadı..

Nefes almıyorum. Onunla beraber ölmek istiyorum; Olmuyor… Ölemiyorum.

O kuralı bozmuyor. Sarhoşluğuma veriyor…